|
Hallo allemaal,
Voor degenen die mij nog niet kennen zal ik mij even voorstellen.
Ik ben Nadia van den Heuvel geboren op 26-05-81 als Nadia van den Brink te ‘s-Hertogenbosch.
Aangezien dat ik altijd liever te vroeg dan te laat kom had ik in mijn mama’s buik ook al erg veel haast om de wereld te gaan ontdekken. Waardoor er een zuurstof tekort is ontstaan.
Vandaar dat ik gebruik en soms misbruik maak (denk aan de Efteling) van mijn rolstoel.
Nadia 3 weken oud
Wanneer ik drie jaar ben ga ik voor het eerst naar school, de Gabrielschool (Mytylschool ) in ‘s-Hertogenbosch.
Nadia en Robbie 4 jaar oud (1985).
Wanneer ik elf ben overtuig ik mijn moeder om samen eens te gaan kijken naar wat er nog meer op de wereld is.
Tegen de wil van mijn moeder in drijf ik mijn zin door om intern te gaan in een internaat in Roosendaal.
Maar na drie maanden bleek al dat daar mijn plek niet was. Maar toen stonden we toch voor een probleem want terug naar de Gabrielschool was voor mij geen optie, maar wat nu?
Wanneer ik twaalf ben komt er een oplossing en word ik aangenomen op de Herman Broeren school.
Het is eens school voor moeilijk lerende kinderen met geen enkele leerling in een rolstoel of iets wat daar bij in de buurt kwam een uitzondering werd gemaakt en werd ik toch aangenomen.
Waar ik hun nog altijd dankbaar voor ben. In de drie jaar dat ik daar heb gezeten heb ik een grote ontwikkelingsslag kunnen maken door de uitermate goede begeleiding van twee mensen (Gerard vd Bergh en Ellen Janssen) en de durf van het school bestuur.
Ze hebben er echt alles aan gedaan om dat er uit te halen wat er volgens hen inzat en lieten een externe fysiotherapeut komen en vonden dichters talent in mij.
Mede door deze ontwikkelingsslag groeide ik zodanig dat langer op deze plek blijven stilstand van mijn ontwikkeling zou gaan betekenen.
Nadia 13 jaar met vriendinnen van toen (1997).
Dus Op mijn vijftiende start ik dan ook aan een opleiding op het instituut Werkenrode.
Waar ik deze keer weer intern moest om een jaar later kamertraining in Groesbeek te gaan volgen.
Doordat men twijfelt aan mijn capaciteiten om het kunnen vervullen van een kantoorfunctie maak ik de overstap naar de opleiding peuterleidster.
Met als extra toevoeging voor kindjes met beperkingen, omdat ook toen al daar mijn interesses lag.
Ik kon mijn draai niet goed vinden en als het weekeind dan weer voorbij was met lekker stappen en mijn toenmalige vriend knuffelen, was het elke maandag weer een drama om terug te gaan.
Maar om van mijn ongenoegen een deugd te maken word ik voorzitster van de cliëntenraad. Waar ik ook een cursus voor kreeg.
Op deze manier kon ik iets positiefs doen met mijn ongenoegen en kon ik ook beter mijn ei kwijt.
Nadia 18 jaar met voormalige vriend Patrick (2001).
Na vier jaar, ik ben dan 19 verlaat ik met goed gevolg de opleiding en met genoegen de school. Wel duidelijk is geworden in de tussenliggende periode dat peuterleidster zijn lichamelijk veel te zwaar was.
En wanneer mijn moeder besluit te verhuizen ga ik meteen samenwonen in mijn ouderlijk huis met mijn toenmalige vriend.
Via een vriendin krijg ik de kans om te solliciteren op een kantoorbaan (haha) bij justitie. En tot mijn grote geluk word ik aangenomen en werk hier nog altijd met plezier.
Wanneer ik dan al mijn idealen heb bereikt die ik me als kind had gesteld bleven de ambities me parten spelen. Wat ik eigenlijk wel had kunnen weten maar dat wist ik toen nog niet. Ik bevond me een beetje in het rolstoeldans circuit. Doormiddel van een uurtje in de week recreatief te dansen.
Dan word ik benaderd door een van de toenmalige Nederlands toptrainers wat betreft het rolstoeldansen om met een mannelijke staande partner te gaan dansen. Wat betekende dat als ik het goed deed, ik wel eens in het Nederlandse team terecht zou kunnen komen. Waar ik natuurlijk als amateurtje van droomde, maar ik geloofde niet echt dat ik echt goed zou kunnen worden. Maar ik wilde er wel voor gaan.
Eigenlijk was het Ondine die me er van overtuigde dat het me wel zou lukken. Dus kocht ik van mijn sportersbudget een sportrolstoel bij een van Nederlands grootste firma's, die naar drie keer trainen met mijn toenmalige danspartner in een doos aan losse onderdelen mee nou huis ging. Ik moet u eerlijk zeggen ik was ontroostbaar want het sporterbudget is een bedrag wat je eenmaal in de drie jaar krijgt van de staat om een sportvoorziening te kopen.
Ik zag mijn kansen al lang verkeken na het schrijven van honderden brieven nog geen sponsor te vinden. Wat enigszins te begrijpen is als je nog niets heb bereikt, maar met de betreffende firma was er ook geen uitkomen aan tot op een dag een kennis een brief schreef naar het welbekende programma Hart in Actie en TNS zich aanbood mij uit de brand in een stoel te helpen.
Maar het meest onverwachte gebeurde de betreffende firma kreeg hier lucht van en wist het productiebedrijf te overtuigen om het item met mij niet te draaien dus de uitzending ging niet door. Maar TNS belde mij op en vertelde dat ik toch de stoel zou krijgen ook zonder de aandacht van de media. Kunt u zich voorstellen hoe ik me gevoeld heb? Zij meenden dat mensen die kansloos waren ook zonder media geholpen moesten worden.
Inmiddels zijn we dik vier jaar verder en dans ik in het Nederlandse team en heb de eerste helft van mijn rolstoeldans lerarenopleiding gehaald en ga dit jaar verder met het tweede deel. Dit om het plezier wat dansen kan bieden over te kunnen dragen naar anderen en zij die daar voor open staan. Om mee te kunnen geven dat na een proces wat uiteraard vooraf gaat aan een functiebeperking, iets niet alleen een beperking hoeft te blijven maar ook een gave kan worden.
TNS neemt nog altijd een heel belangrijke plaats in, in mijn leven. Persoonlijkheid en ambitie, het gaat al lang niet meer om de prachtige stoel die ik ooit kreeg of om de rolstoelen die volgden, het gaat er om dat ze toen en nu als mens en als bedrijf helemaal voor me gaan.
En zich er van bewust zijn dat een goede rolstoel bij kan dragen aan zelfredzaamheid dus eigen waarden.
Mede daardoor kan ik zeggen ik hou van mijzelf en alles wat daar bij komt.
En dat is toch de basis van alles?
Na een fase in mijn leven van topsport waarbij ik twee maal de Nederlandse titel op mijn naam heb kunnen schrijven, ik finalist ben geweest bij EK’s en WK’s en les heb gegeven met als grote trots mijn “Kidsswing op wielen” veranderd een ongelukkige val de rest van mijn leven. Op zaterdag 19 januari tijdens het afdansen op de dansschool waar ik destijds aan verbonden was val ik en breek ik mijn heup op drie plaatsen en mijn bovenbeen. Mijn wereld breekt letterlijk met de heup en mijn danscarrière achtte ik als voorbij. Daarnaast zag ik mijn kans op een relatie met de net ontmoette Herbert vervliegen.
Voorheen kon ik voor mijzelf zorgen en dat leek met deze val voorgoed voorbij en wie wil er nu een vriendin die hulpbehoevend is? Wanneer ik de volgende dag stoned van de morfine wakker word zijn daar mijn moeder, mijn oudste zus, Mario en Herbert!! En niet te vergeten mijn vriendin Sylvia die tot op de dag van vandaag nog altijd met mij mee gaat naar het ziekenhuis en voor mijn littekens zorgt.
Mijn vriendin Silvia
Mijn toenmalige danspartner die in de eerste fase van mijn revalidatie op zijn manier zijn best heeft gedaan verlegd langzaam zijn interesse naar anderen en wij groeien stukje bij beetje uit elkaar.
Net zo onverwacht als dat Herbert op mijn pad komt, zorgt Mario voor optimale materialen (in de vorm van een stoel zo breed als voor een tweeling).
Na voornemens te zijn om in april toch het NK te willen dansen verklaart Mario mij voor gek. Tussen de dansen door moet ik uit de stoel van de pijn in mijn heup en been en val ik meerdere malen bijna flauw. Toch winnen we de Nederlandse titel voor de derde maal op rij!
Mijn moeder(2007)
Mijn moeder die steeds dunner en zieker word, word meerdere malen met de ambulance naar het ziekenhuis gebracht. Na vele onderzoeken word begin september de diagnose longkanker gesteld. Dit terwijl zij ook al leed aan MS en Parkinson en daarnaast ook hart- en rugpatiënt was.
In het weekeind van het WK 2008 ligt mijn moeder op sterven en moet ik kiezen of ik voor Nederland ga dansen of dat ik bij mijn moeder wil zijn. Die keus was vanzelfsprekend niet moeilijk en na een telefoontje met de bondscoach en mijn toenmalige danspartner blijf ik thuis.
Ik blijf achter met mijn familie, de harde kern van mijn vrienden, zonder danspartner en mijn (toen nog) vriend Herbert. Met hem had ik net onze gezamenlijke woning in ‘s-Hertogenbosch betrokken. Mijn moeder komt er na het weekend toch nog weer even een beetje boven op, maar overlijd uiteindelijk toch op 20 november 2008.
Dit alles niet voordat zij afscheid heeft kunnen nemen van Mario en ook nog Herbert haar zegen voor een voorgenomen huwelijk met mij heeft kunnen geven.
Wij zijn getrouwd op 21 juli 2009 met Mario & Jacqueline als aanwezige getuigen en mijn moeder in gedachte bij ons.
Herbert en ik
Graag nodig ik u uit om even met mij mee te rollen, en uw eigen conclusie te vormen.
|
|
