Column Annemarie Postma in Het Algemeen Dagblad 4 mei 2006. Gefeliciteerd Nadia! Maandag werden de laatste 12 gehandicapte meisjes geselecteerd voor de finale van de mis(s) verkiezing. De 24-jarige Nadia kon vertrekken. Ik ben geen jurylid, maar ik meen er in deze toch een beetje verstand van te hebben. Nadia was een absolute kanshebber. Ze werd onlangs Nederlands kampioene rolstoeldansen en geeft emancipatie- en integratie cursussen aan gehandicapte jongeren. En ze is alles waarnaar de organisatoren van de verkiezing zeggen op zoek te zijn; gehandicapt, mooi en fotogeniek. Maar vooral ook iemand met een echt persoonlijkheid en een gezonde dosis zelfbewustzijn. En dat bleek lastig. Vorige week vrijdagmiddag viel er een 'aanvullend contract' bij de deelnemers op de deurmat met nog meer restrictie's en verplichtingen. Zo moet de winnares straks onder andere twee dagen per week voor het Nationaal Revalidatiefonds werken. Voor Nadia een enorme belemmering in haar huidige werk waarmee ze juist vele lotgenoten inspireert; "ze denken zeker dat gehandicapten de hele dag uit hun neus peuteren". Afgelopen maandagochtend om 10 uur moesten de missen beginnen met het ondertekenen van het contract. Nadia zei dat ze het contract eerst nog met haar advocaat wilde doornemen, dat was in het weekend niet gelukt. Bepaalde dingen waren haar onduidelijk, en het kon zijn dat ze een paar wijzigingen wilde. De organisatoren waren met stomheid geslagen "wat dacht zij wel niet"? Als ze niet tekende dan lag ze eruit. Nadia tekende niet, en moest het toneel verlaten, 'wegens te weinig stemmen' loog de perswoordvoerder. Want je moet als gehandicapte miss natuurlijk wel assertief en karaktervol spélen, maar je moet het vooral niet zijn.